Türkiye, kurulduğundan beri suni bir yönetimle yönetildi. Hiç bir zaman tam anlamıyla milletin kendisini yönetmesine izin verilmedi. Milletin kendisini  yönettiği dönemlerde ise bazı çevreler ülkenin uçuruma sürüklendiğini düşünüp kendilerince ülkeyi uçurumdan kurtardılar. Sonra tarih her zamanki gibi tekerrür etti ve aynı piyes yıllarca oynandı.

Bugün artık eski dönemin bir daha geri gelmeyeceği, gerçekten demokratik, farklı görüşten insanları benimseyen ve haklarını veren bir anayasa yapılacağı vaadiyle referanduma gidiyoruz. Peki gerçekten böyle bir anayasaya sahip olabilecek miyiz? Bence evet de çıksa hayır da çıksa böyle vaadedilen değişimlerin yaşandığı bir ülkeye sahip olmayacağız. Neden mi?

Türkiye kurulduğundan beri, yani tam olarak 87 yıldır batılılaşmaya çalışıyor. Ama nedense bir türlü başaramıyor. Ülkenin kurucu kadrosu bugünkü durumu görse herhalde hayal kırıklığına uğrardı. Batılılaşma sorunu sadece Türkiye’nin de değil, neredeyse bütün doğunun ve uzak doğunun sorunudur. Etrafımıza bakıyoruz, Arap devletleri, İran, Orta Asya, Hindistan ve Çin. Çin hariç ciddi olarak kalkınmış ve halkına müreffeh bir yaşam sunabilen hiç bir devlet yok. Bütün bu devletler uzun süre önce bağımsızlıklarını kazanmalarına rağmen beklenen atılımı bir türlü yapamadılar.

–>Genel olarak bütün doğu milletlerini etkileyen bu durumun sebebi nedir?

–>Neden doğudakiler bir türlü batıdaki gibi rahat bir hayata sahip olamıyorlar?

–>Açlık ve fakirlik doğunun kaderi mi?

–>Türkiye bir gün muhasır medeniyetler seviyesine çıkabilecek mi?

Bütün bu soruların cevabı Fransız Devrimi‘nde yatıyor aslında. Avrupa bugün elinde ne varsa bu devrimle kazanmıştır çünkü. Avrupa’ya ve onun demokratikleşme tarihine bakarsak daima şunu görürüz. Halk bir şeylerden mutsuz olmuştur ve varolan yönetimi değiştirip kendi istediği gibi bir yönetim kurmuştur. Dolayısı ile devrim talebi halktan gelmiştir. Böyle olunca da yeni yönetim milletiyle uyum içinde olmuştur.

Halbuki doğulu milletlerde devrim daima elit bir kesimden ve üst tabakadan gelmiştir. Halkın geneline bilgisizlik hakim olduğu ve aşırı bir tevekkül anlayışı olduğu için, içinde bulunduğu sorunların yönetimden kaynaklandığını anlayamamıştır. Dolayısıyla da bir halk devrimi yapamamıştır. Üst kademelerden yapılan devrimler de halkın ihtiyaçlarına cevap vermediğinden halk tarafından benimsen(e)memişdir. Yapılan nice devrim, kağıt üzerinde kalmaktan öteye geçememiştir.

Millet tarlasını ekmekten başka bir şey düşünmezken, harf devrimi, şapka kanunu vb. devrimler her ne kadar gerekli olsa da havada kalmıştır. Çünkü millet devleti sürükleyeceğine tersi bir durum söz konusudur. Millete henüz farkında bile olmadığı haklar verilmiştir ama onu kullandıracak mekanizma yoktur ortada. Mesela kadınlara seçme ve seçilme hakkı verilmiştir ama doğuda aşiret düzeni yıkılmamış olduğu için kızlar mal gibi satılmaktadır. Bu durumda seçme seçilme kanunu ne kadar işleyebilir?

Yapılan devrimin işe yaraması için halk tarafından benimsenmesi olmazsa olmazdır. Bunu da başarabilmek için halkın ihtiyaçlarına uygun yenilikler yapmak gerekir. Ya da halkın eğitim düzeyini arttırıp bir nebze üst tabakaya çekmek lazım ki aydınlarla halk ortak bir noktada buluşabilsin. Dünyanın hiçbir ülkesinde doğu milletleri kadar aydını ile halkı farklı düşünen bir ülke bulamazsınız. İşte bu fark ülkenin sürekli ve düzenli bir ilerleme kaydetmesini engellemektedir.

–>Peki devrimin benimsetme sorununu nasıl aşabiliriz?

Bu sorunun cevabını verebilmek için Türkiye’nin siyasi karakterini analiz etmemiz gerekiyor. Bunun için biraz geriye gitmemiz gerekir. Çünkü bizi biz yapan her şey 1923 yılından sonra meydana gelmemiştir. Her ne kadar kabuk değiştirse de  yeni Türkiye, Osmanlı Devleti’nden büyük izler taşımaktadır. Her şeyden önce büyük bir kesim kendini muhafazakar olarak tanımlamaktadır. Bu kesim eski gelenekleri koruyarak ve batının sadece teknolojik yapısını alarak gelişmiş bir Türkiye yaratmak istemektedir. Halbuki yeni Türkiye Devleti’nin -tek parti yönetiminin- amacı batı kültürünü tümüyle Türk kültürüne uyarlamaktır. Çünkü Atatürk, batıyı batı yapan faktörlerin, batının felsefesi olduğunu düşünüyordu. Bunu da şu sözlerinden anlayabiliriz.

Balkan Savaş’ı yeni bitmiştir ve Atatürk, mağlubiyetin nedenlerini tartışan arkadaşlarına “Çünkü Bulgarlarda opera vardır.” demiştir. Opera batı felsefesini ve kültürünü temsil etmektedir.

Atatürk’e göre araştırıcı, sorgulayıcı ve her türlü dogmatik düşüncelerden arınmış bir felsefe ile batı, bugünkü batı olmuştur. Türkiye’nin de gerçekten gelişebilmesi ve muhasır medeniyetler seviyesine çıkabilmesi için her şeyden önce batının felsefesini, kültürünü alması gerekiyordu. İşte bunun için anadolunun ortasına opera ve bale binaları yapıldı, şapka kanunu çıkartıldı. Batıdaki bilginin Türkiye’ye akışını kolaylaştırmak için -geçmişteki bilgilerden kopma riskine rağmen- latin harfleri kabul edildi. Bütün bu değişimler halkın batılılar gibi düşünmesi adına yapıldı.

Üst yapıda bu gibi fikirler ve uygulamalar varken halk daima eski geleneklerine bağlı kalmaya çalışmış, ama içindeki Atatürk sevgisi nedeniyle, “O diyorsa doğrudur”, mantığıyla elinden geldiğince yeniliklere de ayak uydurmuştur. Fakat Atatürk’ün ölümüyle beraber başa geçen İsmet İnönü, halkın gözünde Atatürk kadar “ne derse yapılacak” lider değildi. Bu nedenle çoğu yaptığı tepki çekti ve halk bu tepkiyi ilk şaibesiz ve dürüst seçimde İsmet İnönü’yü alaşağı ederek  gösterdi. Ondan sonra da iktidar, bugüne kadar muhafazakar-yenilikçi zihniyet arasında değişip durdu. Hiç biri tam olarak istediğini yapamadığı için iki arada bir derede bugünlere kadar geldik.

Bugün geriye dönüp baktığımızda sanayi devrimi kadar kültür devriminin de önemli olduğunu anlıyoruz. Çünkü gelişmişliğin ve çağdaşlaşmanın göstergesinin, “kültürel düzey” olduğu, artık su götürmez bir gerçektir. Bu düzeye ulaşmak için de batı tarzında eğitim şarttır. Atatürk’ün yapamadığını yapıp, yeni nesillerin batılılar gibi düşünmesini sağlarsak zaten sorunu kökünden çözmüş oluruz. Yeni bir anayasa yapmak işin prosedürü olur.

Milleti devletten -aydınlardan- ayıran bütün bu sosyal, kültürel sebepler olduğu sürece, istenildiği kadar yasa çıkartılsın faydası olmayacağını düşünüyorum. 12 Eylül’de evet çıkınca “tam demokratik” olup “muhasır medeniyetler” seviyesine çıkmayacağımız gibi, hayır çıkınca da “darbeci zihniyet” ülkeyi esir almış olmayacak. Zira halk şimdi nasılsa, seçimden sonra da aynı kalmaya devam edecek.

Referandumda oy vermeyi düşünenlerin Barış Atasoy’un Neden Evet Diyorum? yazısını okumalarını tavsiye ediyorum, gerçekten güzel bir yazı olmuş.

Savaş, insanlığın başlangıcından beri var olan bir kavram. Dünyada kimsenin kimseyle savaşmadığı bir zaman dilimi bulmak gerçekten çok güç, muhakkak ki birileri bir yerde ölüyor-öldürüyor. Düzenin bu şekilde işlediği dünyada ise artık çoğu kişi bunları kanıksadı. Hele bazı ülkelerde ölüm haberleri sıradanlaştı bile.

“Bugünkü saldırılarda 4 kişi yaşamını yitirirken 3 kişi de ağır  yaralandı. Şimdi de hava durumuna geçiyoruz…”

Böyle bir dünyada gidişatı durdurabilecek olanlar bugünün çocuklarıdır. İleride, ülkelerinin başlarına geçtiklerinde bu tabloyu düzeltmek ya da devam ettirmek kararını verecekler. Aslında bu kararı şu anda ebeveynleri veriyor bile. Çocuğuna nefret, hırs, ırkçılık aşılayan bir toplumun geleceğinde de savaş olması yüksek ihtimaldir. İnsanlık, hümanizm ve adalet aşılanan toplumlar ise olabildiğince barışı korumaya eğilimli olacaktır.

Çocuklarından sorumlu olan ebeveyvler acaba çocuklarını nasıl yetiştiriyorlar?

Burada biraz sonra Filistin’in üzerine yağacak olan bombaların saldırıdan hemen önceki hali görülüyor. Merak ettiğim nokta şu: “Acaba o bombaya yazı yazan çocuk o bombanın öldürdüğü birini görseydi, ya da bomba yüzünden ölenlerin akrabalarının çığlıklarını duysaydı o bombaya yaklaşabilir miydi?”

Muhtemelen yaklaşamazdı. Aslında burada çocuğa kızmak da güç. Ne yaptığının farkında bile değildir büyük ihtimalle. Farkındaysa, olay çok daha vahimdir zaten.

Burada kızılması gereken o çocuklara bunu yaptıran iğrenç zihniyettir, bu zihniyetin ürettiği nesillerden de bundan farklı bir bakış açısı beklemek hata olur. Nefret tohumları ekilen, hatta bizzat çocuklara ektirilen bir toplumda barış ancak hayal olabilir.

Yeri geldiğinde dağdaki teröristi bombalayan Türkiye’ye “İtidalli olun, Irak’ın egemenlik hakkına saygı gösterin, sivil kayıplar konusunda endişeliyiz” diyen Avrupa, nedense dağı-taşı değil de koskoca bir şehrin merkezini bombalayan İsrail’e aynı “itidalli olun” çağrısını yapamıyor. Filistin’in egemenlik hakkına gelince ise “Hamas terörist bir örgüt ve Filistinliler Hamas’ı seçti. O zaman sonuçlarına da katlanırlar. Biz Filistinlileri değil Hamas’ı hedef alıyoruz.” diyor İsrail.  Tamam da teröristle bile savaşmanın bir adabı vardır. Hamas Gazze’ye konuşlandı diye koskoca Gazze’ye ambargo uygulamak Hitlerin, “Yahudiler zehir saçıyor, bu yüzden gettolarda tutulmaları lazım” demesi ile aynı.

Bütün bunlar dünyanın gözü önünde oluyor ve bunları görmemek epey de çaba istiyor aslında. Gerçi batı devletleri daha önce de böyle olayları gör(e)memişti, onlar için pek zor olmuyor herhalde.

Burada görev, içinde insan sevgisi olanlara düşüyor. Filistin’in, bütün müslümanları terörist, bütün musevileri de siyonist olarak gören zihniyetten uzak, içinde salt insan sevgisi olanlara ihtiyacı var. İki tarafın da önyargılarından sıyrılması gerekiyor. Ancak bu şekilde yaralar sarılabilir ve kabuk bağlayabilir.

Olayı “Kahrolsun Yahudiler!” boyutuna getirenler için  şu yazıyı öneriyorum. Ek olarak bu siteyi de takip etmekte yarar var, güzel şeyler söylüyorlar.

Bunun nedenlerinden biri de elbette yardımların Haiti’ye geç ulaşmasıydı. Bütün dünya, bir parça ekmek için izdiham yaşayan topluluğun görüntülerini gördü. İnsan olanların yüreği burkuldu. Fakat bazı yürekler vardı ki onlar çok da burukluk yaşamadılar. Belki de yaşadılar, -önyargılı olmamak lazım- ama fiiliyata geçiremediler besbelli. Petrol zengini birçok Arap ülkesi maalesef yeterince duyarlı davran(a)madı bu felakete. Yeri geldiğinde -Filistin meselesi- haklı olarak bütün dünyaya insanlık dersi veren bu ülkeler konu Araplar ya da İslam olmadığı sürece nedense pek sessiz kalıyorlar.

Bugünlerde çok ironik bir olay yaşıyoruz. Beğenmedikleri, acımasızlıkla ve ikiyüzlülükle suçladıkları batı devletleri¹, Gazze‘ye insani yardım götüren bir deniz filosuna yardım ediyor. Çünkü onlarda, bu bağnaz insanların anlayamadığı bir şey var. Onlar insana, sadece insan olarak bakıyorlar. Felaketi yaşayan insanların müslüman, hristiyan, musevi yada budist olmaları onları ilgilendirmiyor.

Dini, milleti ya da rengi ne olursa olsun insana sadece insan gözüyle bakılmadığı sürece müslüman ölmüş, hristiyan ölmüş benim için bir farkı yok. Ülkemizde de -Gazze’ye yapıldığı gibi şevkle- Haiti’deki insanlara da yardım toplandığını, belediye otobüslerine Haiti’ye yardım! afişlerinin yapıştırıldığı, insana sadece insan gözüyle bakıldığı günlerin gelmesi dileğiyle.

1-Burada bahsettiğim batı devletleri elbette İsrail’e bariz bir şekilde arka çıkan ve kayıtsız şartsız İsrail’i destekleyen ülkeler değil, anlatmak istediğim bütün batı devletlerinin bir olmadığıdır. Özellikle biri var ki herhalde Türkiye’de Amerika’dan sonra en çok onun bayrağı yakılmıştır. O ülkenin de bugün o gemide olması, adeta ders niteliğindedir..

Gazze’ye insani yardım götüren gemilere, yardım eden ülkelerin bayrakları asılıyor;

NATO tatbikatından dönen denizaltımız Çanakkale yakınlarında bir İsveç şilebiyle çarpışmış ve hızla batmıştır. Geminin battığı haberi yetkililere ulaşır ulaşmaz arama – kurtarma faaliyetlerine başlanmış, malesef 72 saat süren kurtarma çalışmaları sonuçsuz kalmıştır.

Akıbetleri ne kadar kötü olduysa da bir o kadar da destansı olmuştur. Ölüme giderken metanetlerini koruyuşları ve “Vatan sağolsun” diyebilmeleri hafızalardan kolay kolay silinecek şeyler değildir.

Şehitlerimizi unutmamak dileğiyle.

Malum tarihimiz şanlı zaferlerle dolu fakat dikkat edersek bize anlatılan tarihte, kazandığımız savaşlar uzun uzun anlatılırken, yenildiğimiz savaşların özeti “Osmanlılar geri çekildi” den ibarettir. Bunun amacını bir yere kadar anlayabilirim. Yeni nesillere övünülecek bir tarih bırakmak akıllıca bir iştir fakat bunu abartıp “Biz Türküz bize kimse birşey yapamaz” noktasına getirirsek büyük yanlış yapmış oluruz.

Çanakkale Savaşlarında ve diğer birçok savaşta, kısıtlı imkanlarla, muazzam düşman ordularını yendiğimiz anlatılır.  Doğrudur, kısıtlı imkanlarla muazzam düşman ordularını yenmişizdir ve bununla da gurur duyarız elbette ama neden hiçbirimiz bizim kısıtlı imkanlara sahip olup da düşmanın muazzam oluşunu sorgulamaz? Bence düşmandan az imkana sahip olduğumuz için rahatsız olmalıyız, ve bunu kabullenmemeliyiz. Bunu milli bir gurur meselesi yapmalıyız. Asıl zafer kazanılacak nokta budur çünkü. Savaş alanında yendiğiniz milletlerin ürettiği şeylere muhtaçsanız zafer sizin değildir!

Eğer savaşlarda sadece kahramanlık işe yarasaydı yenilmediğimiz 1. Dünya Savaşı’ nda Kudüs’ ü kaybetmezdik herhalde. Filistin cephesinde bize fazla anlatılmayan büyük bir yenilgi aldık, tek bir savaşla Kudüs’ ten Halep’ e kadar geri çekildik.

Eğer yeni nesillere övünülecek bir tarih anlatmak istiyorsak, yendiğimiz savaşların yanında yenildiğimiz savaşları da anlatmalıyız ki onlar da ders alsınlar, yapmaları ve yapmamaları gerekenleri anlasınlar. Yoksa masallar uydurarak hiçbir yere varamayız. Ne mutlu ki tarihimizde yeterince kahramanlık destanı var, yalan yanlış hikayeler uydurmaya yada gerçekleri saklamaya ihtiyacımız yok!

Birbirlerinin ikizi olarak yapılan bu gemilerin kaderleri de ortaktır.

Titanic gibi,  transatlantik olarak tasarlanan  Britannic bir süre Londra-New York arasında yolcu taşıdıktan sonra bu görevinden ayrıldır ve hastane gemisine dönüştürüldür.

Fakat, Britannic’in II. Dünya Savaşı’ndaki rolü oldukça kısa olacaktır. Akdeniz’de, Rodos açıklarında seyrederken deniz mayınına çarparak batar. Britannic’in batış hikayesi de Titanic’i aratmayacak cinstendir.

Gemi mayına çarpıp su almasına rağmen kaptan motorları durdurmamış ve çok da uzak olmayan karaya doğru hızla ilerleyerek gemiyi karaya oturtmayı hedeflemiştir. Ama yolcuların büyük bir çoğunluğu paniğe kapılıp kendilerini filikalara atmış ve filikaları denize indirmişlerdir.

Gemi ilerlerken burnu da giderek aşağı battığı için kıç tarafı yükselmiştir ve halen dönmekte olan pervaneler su yüzeyine çıkmıştır. Birkaç dakika sonra ise artık iyice su yüzeyine çıkan pervaneler etrafta yüzen filikaları çekerek parçalamıştır. Birçok insan filikalarda hayatını kaybetmiştir ve gemi aldığı suyla ağırlaşarak karaya ulaşamadan batmıştır.

Britannic’in sonu bu şekildedir. Daima kardeşinin gölgesinde kalmasına rağmen, onun hikayesi de en az kardeşininki kadar ilgi çekicidir.

Yeri gelir “üzerinde güneş batmayan ülke” olur.

Yeri gelir lakabı “İngiliz Aslanı”  olur.

Bildiğiniz üzere, İngiltere’nin trafiği de ters akar. Fakat bilinenin aksine bunun nedeni İngilizlerin özelliği değil, tamamen tarihsel bir süreçtir.

Napolyon, zamanında bütün ‘Kıta Avrupası’nı işgal etmiştir ve bu yerlerde kendinden bir hatıra olarak, trafiği ters yöne çevirmiştir. İngiltere ise, işgale uğramadığı için trafiğinde bir değişme olmamıştır.

Bugün, birçok insanın İngiltere’nin bir özelliği sandığı trafik şekli bir zamanlar bütün Avrupa’da geçerli olan sistemdir aslında…