İslamda Bilimin Yükselişi ve Çöküşü

Uzun zamandır aklımı kurcalayan bir soru vardı:  Neden, İslam kültürü yerleşmiş ülkeler bu kadar geri kalmıştır?

Etrafımıza baktığımızda bir tek bile gelişmiş İslam ülkesi görmüyoruz. Hatta bırakın gelişmeyi, birçoğunun daha doğru düzgün bir yönetim sistemleri bile yok. 21. yy’da krallıklar ve kabilelerle yönetilen İslam ülkeleri var. Krallık derken yanlış anlamayın, İngiltere ve Belçika’da olduğu gibi demokrasinin oturduğu ve bireysel hakların güvencede olduğu bir krallıktan bahsetmiyorum. Kralın emrinin kanun olduğu, bireysel hak denen bir şeyin olmadığı krallıklardan bahsediyorum.

Günümüz dünyasında teknoloji üreten ve dünyaya yön veren ülkeler, G-8 kuruluşu adı altında toplanmışlardır. Bunlar; Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Almanya, Fransa, Japonya, Rusya, İtalya ve Kanada’dır. Gördüğünüz gibi ezici bir çoğunluğu Hristiyan kültürden gelmesine rağmen Hristiyanlıkla uzaktan yakından alakası olmayan bir kültürden gelen Japonya da G-8′in içindedir. Bu nedenle geri kalmışlığı İslam’a maledemeyeceğimiz gibi, gelişmişliği de Hristiyanlığa mal etmek doğru olmaz düşüncesindeyim.

Aslında her dinin kendi içinde gerici ve ilerici yanları vardır. Bu biraz da yorumlamaya bağlıdır. Örneğin İslam’ın ilk yayılmaya başladığı zamanlarda yapılan savaşlardan sonra müslümanlar, ellerindeki gayrimüslim esirleri “her esirin 4 müslümana okuma yazma öğretmesi” koşuluyla bırakıyordu. İslam’ın bilime bakışı açısından çok önemli bir örnektir.  Bu örneği göz önüne alarak İslam’ın ilerici bir din olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Peki bundan aşağı yukarı 1300 yıl sonrasına bakalım ve devrin en büyük İslam devletini inceleyelim, Osmanlı Devleti‘ni. Elinden geldiğince İslam kültürünü uygulamış ama bir yerlerde bir yanlışlık olmalı ki nüfusun çok küçük bir bölümü okuma yazma biliyor. Bu sonucu salt “İslam’ın yanlış yorumlanması” olarak da görmüyorum. Daha ciddi bir sıkıntı olmalı ki, bu kadar “yanlış anlaşılma” olsun. Malesef İslam ülkeleri daha 600′lü yıllarda aşılan okuma-yazma sorununu 20. yy’da aşamamışlardır. Ne oldu da İslam, 21. yy’a bu şekilde yansıdı? İşte Cengiz Özakıncı‘nın kitabında bu soruların cevaplarını bulacaksınız. Kitapta sadece İslam değil, bütün semavi dinler, gericiliği ve ilericiliği ile incelenmiş.

Sorularımın cevabına gelince, bence sorunun temeli daha önce de bahsettiğim gibi “İslam’ın yanlış yorumlanmasına” dayanmıyor. Çünkü çoğu kişi İslam’ı yorumlamıyor bile. Eğer yorumlarsa-tabi ciddi bir zeka problemi yoksa- en azından okuma yazma bilmesi gerektiğini anlar. -Halbuki Osmanlı Devleti’ne bakarsak bir çok kişinin bunu anlamadığını görürüz.-Ama çoğu kişi yorumlamak yerine bir hocaya gidip hocanın dediklerini %100 doğru kabul ederek hayatına devam etmeyi tercih ediyor. Sorgulamayan, araştırmayan bu zihniyet, zaman içinde dini bambaşka yerlere taşımıştır. “Gelişmekte olan ülke” sayılan Türkiye’de bile -çok zaman değil daha birkaç yıl önce- “Haydi Kızlar Okula” kampanyası vardı. Aslında gerekli olan, ama sonuç olarak hangi seviyede olduğumuzu göstermesi açısından utanmamızı gerektiren bir kampanyaydı.

Eğer gerçekten okursak, araştırırsak ve herşeyden önemlisi sorgulama cesaretini gösterebilirsek gerçek İslam’a ulaşılabileceğini düşünüyorum.

Bu kitabı, dinlerin tarihi ile ilgilenen ya da genel olarak tarih ile ilginen herkese öneriyorum.

Okuduğum ve eleştirisini yaptığım bütün kitapları görmek için burayı tıklayın.

Çok da yoğun olmayan LGS çalışmasından sonra artık lisenin ilk senesine(Hazırlık) “yatarım artık” gözüyle bakıyordum o günlerde. Tabi daha İngilizce derslerine girmemiştim. Feride Hoca ilk hafta içinde, ilkokul ve ortaokulda öğrendiğim bütün İngilizceyi bitirince bende bi “noluyoruz lan” durumu oluştu. Bir de abimin bir sene önce İngilizce ile ilgili yaşadığı sıkıntıları hatırlayınca ufak bir tırsma geldi. Neyseki bu tırsma sayesinde idare edecek şekilde halletmeyi başardım İngilizceyi. -Yumurta, kapı meselesi- Hazırlık sınıfında 4 gelen İngilizcem seneler ilerledikçe 3 ve 2′den 3′e kadar düştü. Zamanla unutuluyor tekrar edilmeyince.

İlk senem okuldaki en ilginç senem oldu aynı zamanda. Kolay değil ilk dört saat İngilizce, moladan sonra iki saat daha İngilizce. -Yazarken bile ruhum daralıyor- Hele de benim gibi kendini “sayısalcı” gören bir öğrenci için. Adapte olma evresi epey uzun sürdü, ilk önce -hocanın da tavsiyesiyle- üç senedir kullanmadığım kırmızı kalemi kullanmaya başladım. Düzenli defter tuttum vs..

Altı saat ingilizceden sonra bir de Almanca vardı. Almanca yüzünden dört senelik lise hayatım boyunca hiçbir yarıyılda hiçbir şey alamadım. Allahtan hoca insaflı(!)ydı da sene sonunda 2 verip sınıf geçmemizi sağlıyordu. “geçmemizi” diyorum çünkü “okulun” yarısının Almancası benimkinden iyi değildi. Hatta hoca kopya çekenleri önlemek için “iyiler” ve “kötüler” i ayrı sınıflara yerleştirirdi. Bu durumda  sınıfın yarısı 5, kalan yarısı da 1 alırdı doğal olarak.

Ömrümüz artikel boşluklarının hepsine “das,das,das” yazmakla geçti. En garanti puan aldığım kısım bu artikel kısmıydı. Az, ama garanti puan alıyordum. Bu arada Almancadan aldığım en düşük not 10. Bunu da son sınavlardan birinde aldım zaten.  “ne alırsam alayım 2 düşecek” mantığı ve “bu nasılsa son, başlarım sınavına” psikolojisiyle girmiştim ve sadece 3-4 soruya bakıp çıktım. Güzel günlerdi.

Bazen hocalar sınavda sorduğu soruları bile çözemezlerdi, koskoca bir ders saatinde sadece 2 soru çözerdik. Ama okulun iyi hocaları da vardı, hakkını yememek lazım. Öğlen arasında benimle konuşmak için yemeğini yarıda bırakan hocalar da vardı.

Şaka bir yana, gerçekten güzel günlerim geçti bu okulda. En azından okul bittikten sonra hala görüştüğüm birkaç kişi var. Bu bile tek başına yeter, ZAAL‘ı sevmem için.

Savaş, insanlığın başlangıcından beri var olan bir kavram. Dünyada kimsenin kimseyle savaşmadığı bir zaman dilimi bulmak gerçekten çok güç, muhakkak ki birileri bir yerde ölüyor-öldürüyor. Düzenin bu şekilde işlediği dünyada ise artık çoğu kişi bunları kanıksadı. Hele bazı ülkelerde ölüm haberleri sıradanlaştı bile.

“Bugünkü saldırılarda 4 kişi yaşamını yitirirken 3 kişi de ağır  yaralandı. Şimdi de hava durumuna geçiyoruz…”

Böyle bir dünyada gidişatı durdurabilecek olanlar bugünün çocuklarıdır. İleride, ülkelerinin başlarına geçtiklerinde bu tabloyu düzeltmek ya da devam ettirmek kararını verecekler. Aslında bu kararı şu anda ebeveynleri veriyor bile. Çocuğuna nefret, hırs, ırkçılık aşılayan bir toplumun geleceğinde de savaş olması yüksek ihtimaldir. İnsanlık, hümanizm ve adalet aşılanan toplumlar ise olabildiğince barışı korumaya eğilimli olacaktır.

Çocuklarından sorumlu olan ebeveyvler acaba çocuklarını nasıl yetiştiriyorlar?

Burada biraz sonra Filistin’in üzerine yağacak olan bombaların saldırıdan hemen önceki hali görülüyor. Merak ettiğim nokta şu: “Acaba o bombaya yazı yazan çocuk o bombanın öldürdüğü birini görseydi, ya da bomba yüzünden ölenlerin akrabalarının çığlıklarını duysaydı o bombaya yaklaşabilir miydi?”

Muhtemelen yaklaşamazdı. Aslında burada çocuğa kızmak da güç. Ne yaptığının farkında bile değildir büyük ihtimalle. Farkındaysa, olay çok daha vahimdir zaten.

Burada kızılması gereken o çocuklara bunu yaptıran iğrenç zihniyettir, bu zihniyetin ürettiği nesillerden de bundan farklı bir bakış açısı beklemek hata olur. Nefret tohumları ekilen, hatta bizzat çocuklara ektirilen bir toplumda barış ancak hayal olabilir.

Kitap oldukça ince olmasına rağmen ağır bir kitap olarak nitelendirilebilir. Kitapta, temel siyasi olaylar karşısında verilmesi gereken tepkiler ve davranış biçimleri örnekler verilerek anlatılmıştır.

Çoğu kimsenin acımasızlıkla ve ikiyüzlülükle suçladığı bu ideoloji, açık açık hükümdarların siyasi kararlar verirken hiçbir dini yada ahlaki kurala bağlı kalmamasını, eğer bu iki kavramı politikaya karıştıracak olursa hükümdarın güç kaybedeceğini savunur. Kitaptan örnekler verecek olursak, gerektiği yerlerde halkına yalan söylemeyi, gerektiği yerlerde acımasızca halkı ezmeyi sağlık vermektedir.

Bu ideolojinin ne kadar doğru olduğunu kanıtlamak ya da ölçmek ise oldukça güç. Fakat “gerçekten” başarılı olabilmiş siyasilerin hayatlarına ve siyasi kariyerlerine bakarsak bir şekilde makyavelist politikalar izlediğini görebiliriz.

Bu kitabı, siyasete ya da sosyal bilimlere meraklı iseniz mutlaka okumanızı tavsiye ederim. Her sayfada bir şeyler öğrenilebilecek türden bir kitap.

Film 1981 yapımı, yani oldukça eski. Filmde 2. Dünya Savaşı sırasındaki bir  u-botun hikayesi anlatılıyor. Genel olarak savaş filmlerinde bolca sergilenen propagandadan uzak olan das boot‘ta, savaşın askerleri ne kadar zorladığını net bir şekilde görebiliyorsunuz. Özellikle de denizaltı yaşamı hakkında oldukça çarpıcı bir etki bıraktığını söyleyebilirim.

Görevi, atlantikte seyreden İngiliz ticaret gemilerini batırmak olan U-96 İngilizlerin taktiksel ve teknolojik olarak gelişmesi nedeni ile umulmadık bir şekilde avcı iken av konumuna gelir ve artık asıl amacı hayatta kalmaktır. denizaltıda ise bütün bu mücadeleyi izleyen ve kaydeden bir misafir vardır.

Filme on üzerinden 7 verebilirim, çünkü asıl amacı olan savaş ortamını ve denizaltı şartlarını yansıtmak görevini layıkıyla yapmış.

Filmin iki versiyonu var, kısaltılmış ve tam versiyonu. Ben tam versiyonunu izledim ve onu tavsiye ediyorum. Fakat tam versiyonu 6 küsur saat sürdüğü için iyi düşünerek filme başlamanızı öneririm. Imdb sayfasına ise buradan ulaşabilirsiniz.

Das boot fragmanı:

1) Hangi işleri yarım bırakırsın ya da bıraktığın neler var?

Aslında başladığım işi yarım bırakmayı sevmem ama bazen fazla mükemmeliyetçi olduğum için, böyle olacaksa hiç olmasın diyerek yarım bıraktığım işler olmuştur. Genelde bir hırsla başlayıp yarım kalan projelerim var.

2) Yakın zamanda kaybettiğin biri var mı?

Yakın sayılabilecek bir zamanda, anneannemi kaybettim.

3) En ağır bulduğun, sana dokunan bir yemek var mı?

Patlicanı severim ama çabuk dokunur, hele de aşırı yağlı yapılmışsa.

4) Cinsellik ve Aşk anlamında unutamadığın biri var mı?

Hayır yok, “unutamamak”  kavramına çok inanmıyorum açıkçası.

5) Çocukken sevdiğin çizgi filmler?

Pokemon’u epey izlemiştim, çizgi film sayılmaz ama Hugo’yu da çok izlediğimi hatırlıyorum.

6) Blogger’a ne zaman kayıt oldun, kim vesile oldu?

İlk kez  Ağustos 2009′ da kayıt oldum. Oğulcan Orhan vesile oldu diyebilirim, WordPress kullanmamı o tavsiye etti.

7) Çok paran olursa ne yaparsın?

Değişik ülkeleri gezmek ve farklı kültürleri görmek, kendime ait bir iş kurarak kendi kendimin patronu olmak isterdim.

Hayattan Sorular mimini İbrahim Uzun‘a ve Mustafa Turhan‘a yolluyorum.

Yeri geldiğinde dağdaki teröristi bombalayan Türkiye’ye “İtidalli olun, Irak’ın egemenlik hakkına saygı gösterin, sivil kayıplar konusunda endişeliyiz” diyen Avrupa, nedense dağı-taşı değil de koskoca bir şehrin merkezini bombalayan İsrail’e aynı “itidalli olun” çağrısını yapamıyor. Filistin’in egemenlik hakkına gelince ise “Hamas terörist bir örgüt ve Filistinliler Hamas’ı seçti. O zaman sonuçlarına da katlanırlar. Biz Filistinlileri değil Hamas’ı hedef alıyoruz.” diyor İsrail.  Tamam da teröristle bile savaşmanın bir adabı vardır. Hamas Gazze’ye konuşlandı diye koskoca Gazze’ye ambargo uygulamak Hitlerin, “Yahudiler zehir saçıyor, bu yüzden gettolarda tutulmaları lazım” demesi ile aynı.

Bütün bunlar dünyanın gözü önünde oluyor ve bunları görmemek epey de çaba istiyor aslında. Gerçi batı devletleri daha önce de böyle olayları gör(e)memişti, onlar için pek zor olmuyor herhalde.

Burada görev, içinde insan sevgisi olanlara düşüyor. Filistin’in, bütün müslümanları terörist, bütün musevileri de siyonist olarak gören zihniyetten uzak, içinde salt insan sevgisi olanlara ihtiyacı var. İki tarafın da önyargılarından sıyrılması gerekiyor. Ancak bu şekilde yaralar sarılabilir ve kabuk bağlayabilir.

Olayı “Kahrolsun Yahudiler!” boyutuna getirenler için  şu yazıyı öneriyorum. Ek olarak bu siteyi de takip etmekte yarar var, güzel şeyler söylüyorlar.

Bunun nedenlerinden biri de elbette yardımların Haiti’ye geç ulaşmasıydı. Bütün dünya, bir parça ekmek için izdiham yaşayan topluluğun görüntülerini gördü. İnsan olanların yüreği burkuldu. Fakat bazı yürekler vardı ki onlar çok da burukluk yaşamadılar. Belki de yaşadılar, -önyargılı olmamak lazım- ama fiiliyata geçiremediler besbelli. Petrol zengini birçok Arap ülkesi maalesef yeterince duyarlı davran(a)madı bu felakete. Yeri geldiğinde -Filistin meselesi- haklı olarak bütün dünyaya insanlık dersi veren bu ülkeler konu Araplar ya da İslam olmadığı sürece nedense pek sessiz kalıyorlar.

Bugünlerde çok ironik bir olay yaşıyoruz. Beğenmedikleri, acımasızlıkla ve ikiyüzlülükle suçladıkları batı devletleri¹, Gazze‘ye insani yardım götüren bir deniz filosuna yardım ediyor. Çünkü onlarda, bu bağnaz insanların anlayamadığı bir şey var. Onlar insana, sadece insan olarak bakıyorlar. Felaketi yaşayan insanların müslüman, hristiyan, musevi yada budist olmaları onları ilgilendirmiyor.

Dini, milleti ya da rengi ne olursa olsun insana sadece insan gözüyle bakılmadığı sürece müslüman ölmüş, hristiyan ölmüş benim için bir farkı yok. Ülkemizde de -Gazze’ye yapıldığı gibi şevkle- Haiti’deki insanlara da yardım toplandığını, belediye otobüslerine Haiti’ye yardım! afişlerinin yapıştırıldığı, insana sadece insan gözüyle bakıldığı günlerin gelmesi dileğiyle.

1-Burada bahsettiğim batı devletleri elbette İsrail’e bariz bir şekilde arka çıkan ve kayıtsız şartsız İsrail’i destekleyen ülkeler değil, anlatmak istediğim bütün batı devletlerinin bir olmadığıdır. Özellikle biri var ki herhalde Türkiye’de Amerika’dan sonra en çok onun bayrağı yakılmıştır. O ülkenin de bugün o gemide olması, adeta ders niteliğindedir..

Gazze’ye insani yardım götüren gemilere, yardım eden ülkelerin bayrakları asılıyor;

Japonya kitabını okuduktan sonra neden Türkiye ile ilgili fikirlerimin de değiştiğini merak edecek olursanız, Japonya’ nın sorunları ile Türkiye’ nin sorunlarının çok benzer olduğunu hatırlatmak isterim. Bugünkü Japonya ile kıyasladığınızda size ilginç gelecek ama 1800′ lerdeki Japonya ile olan ortak sorunlarımız şunlardı:

Her iki ülkede de modern dünyaya uyamama ve geri kalmışlık söz konusudur, iki ülkede de eski geleneklere bağlı kalma isteği şiddetli olduğu için batılılaşmaya ve reformlara karşı ciddi bir direniş vardır, üçüncü benzerlik ise ulusal gurur ve atalara saygıdır. En çok etkilendiğim benzerlik ise üçüncüsürüdür. Kitabı okumadan önce ciddi bir şekilde Türkler’ in dünyadaki en vatansever millet olduğunu düşünmeme rağmen artık ikinci olduğunu istemeye istemeye kabul etmiş durumdayım.

Saydığım bu sorunları aşağı yukarı elli yıl gibi kısa bir sürede çözen Japonya, aldığı hatalı kararlar sonucunda ABD ile savaşa girmek zorunda kalır ve bütün kazanımlarını kaybeder. Müttefiklere kayıtsız şartsız teslim olur ve teslimden birkaç yıl sonra imzalanan barış anlaşması ile ABD’ ye birçok ayrıcalık tanır. Bunlardan bazıları ABD’ nin Japonya üzerinde askeri üs bulundurması ve hatta atom bombası bulundurabilme hakkıdır. Bütün bunların dışında anayasalarına “bir daha savaşmamayı” garanti edecek bir madde koyarlar. Bugünün Japonya’ sı ekonomik olarak bir dev olmasına rağmen dış politikada Amerika’ ya bağlıdır.

İşte bu kitapta Japonya‘ nın bütün dünyaya nasıl kafa tuttuğunu ve yıkılışından sonra yeniden nasıl bir ekonomik dev haline geldiğinin hikayesini ve biraz dikkatli okursanız  Türkiye için de çok değerli ipuçları bulacaksınız.

*Resim temsilidir.

Kitapta her siyasi figür için farklı farklı hayvanlar vardır. Bazı hayvanların kimi temsil ettiği gayet açıkken bazı hayvanların kimi temsil ettikleri bugün bile tartışma konusudur.

Devrimin amacı, ne hale geldiği ve sonunun nasıl bittiğini çok net ve yalın bir şekilde anlattığı için bu kitabı herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum. Günümüzde artık kimsenin itiraz edemeyeceği belli kanunlar vardır. Adalet önünde herkesin eşit olması gibi… İşte bu kitap bütün insanların eşit ama bazı insanların daha eşit olduğunu ve bu gerçeğin kolay kolay değiştirilemeyeceğini öğretiyor.

Kitaptan uyarlanan filmi izlemek için burayı tıklayın.