Lafı hiç uzatmadan anlatacağım. Genelde berberler öğrenci olduğumuzu hemen anlayıp okulla ilgili sorular sorarlar:

>>Bölümün ne?

>>Kaçıncı sınıftasın?

>>Memleket nere?

Bu üç can alıcı sorudan sonra genelde muhabbet tıkanır. Bahsettiğim berberde ise ilginç bir şekilde devam etti. Berber bana, özelleştirme hakkında neler düşündüğümü sordu ve sorusunun ardından şöyle bir açıklama getirdi.

“Sen şimdi üniversite okuyorsun, az çok anlarsın. O yüzden fikrini öğrenmek istedim.”

Bu cümleyi duyduktan sonra etraftaki apolitik üniversitelileri düşünüp hafifçe gülümsedim. İleride bu ülkenin mühendisleri, doktorları vs olacak olan elit kesimin halini bir düşündüm. Hep övündüğümüz genç nüfusumuz ne halde acaba?

Tabiki kimse siyasete ilgi duymak zorunda değil ama en azından üniversite seviyesine gelebilmiş gençlerin az-çok yaşadıkları ülkenin sıkıntılarını bilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Neden gençlerin bu konuda ilgisiz olduğuna gelirsek bunun sorumlusu olarak 12 Eylül’ ü görüyorum. Darbe, ailelerde öyle bir izlenim bırakmış ki, çoğu aile çocuklarını üniversiteye gönderirken aman oğlum/kızım siyasete bulaşma nasihatleri ile gönderiyor. Burada aileleri suçlamak da yanlış olur, onlar da gördüklerinden çıkardıkları dersleri aktarıyorlar.

Isparta’ ya geleli 2 sene oldu olacak gibi. Yani aşağı yukarı burayı biliyorum sayılır. Bu yüzden rahatlıkla söyleyebilirim ki Isparta’ da öyle fazla bir trafik sıkıntısı yoktur. Akşam saatlerinde biraz fazla araba geçer o kadar. Fakat bir yer vardır ki sürekli kaza olur.( Öyle sanıyorum ki şehirdeki bütün kazalar burada oluyor.) Sadece yarım dönem içinde 4 kaza gördüm dersem heralde durumun vehametini anlarsınız.

Peki neden çoğunlukla burada oluyor kazalar? Nedeni sizin de tahmin edebileceğiniz gibi trafik ışığı olmaması. Hangi nedenle buraya trafik ışığı koyulmuyor bilmiyorum ama dikkatlerinden kaçtığını da düşünmüyorum açıkçası. Çünkü ciddi yaralanmaların olduğu kazalar da yaşandı maalesef.

Aşağıda fotoğrafını gördüğünüz üzere gayet tehlikeli bir kavşak. Ne zaman buradan yaya geçsem etrafıma epey dikkatli bakarak geçiyorum.

Gördüğünüz oklardaki sarı renk tali yolları, kırmızı renk de ana yolu gösteriyor. Dikkat ettiyseniz ana yola paralel bir tali yol var. Bu tali yol da birçok karışıklığa sebep oluyor. Sözün kısası burada ciddi bir kaza yaşanmadan bir an önce trafik ışığı konulması gerekiyor. Bu tarz şeyleri hatırlamamız için illa bir kaza mı olması gerekiyor yoksa?

2009 yılına gelince, benim için birçok güzelliklerin olduğu bir yıl oldu diyebilirim. Bunların en önemlisi öss stresinden kurtulup artık bambaşka bir hayata başlamak oldu. Doğup büyüdüğüm Zonguldak’ı bırakıp Isparta’da, ailemden uzakta bir yıl geçirdim. Bu yaşlarda genel olarak aileden ayrılma isteği olduğu için her ne kadar Isparta’dan pek hoşlanmasam da “iyi” kategorisine ekleyebileceğim bir değişiklik oldu hayatımda.

Şu anda özel yurtta kalmama karşın üniversitedeki ilk yılımda KYK (Kredi ve Yurtlar Kurumu)’ da kaldım. KYK’ da birçok kişiyle tanıştım ve ne şanstır ki çok iyi arkadaşlarım oldu. Bundan ötürü kendimi gerçekten şanslı hissediyorum. Çok eğlenceli vakitler de geçirdiğim KYK’ yı aradığım da oluyor açıkçası. KYK hayatımda gülümseyerek hatırlayacağım güzel bir anı oldu.2009 yılının en pozitif olaylarından biri de elbette blog yazmaya başlamam oldu. Genelde okumayı seven biri olarak blog yazmaya geç başladığım için kendime ara sıra kendime kızıyorum ama geç de olsa başladığım için mutluyum. Şimdi blogumu elimden geldiğince geliştirmeye çalışıyor ve blogun yıldönümü yaklaştıkça artık bambaşka bir hale gelmesini umut ediyorum.

Bu mimi Savaş Yıldız, Codeluu‘ ya gönderiyorum…

Zonguldak’ta herkes TTK deyince ne olduğunu anlar. Fakat Isparta’da, bir seferde anlayan kimseye rastlamadım. O kadar garip geliyor ki. Koskoca bir şehri besleyen kurumun adını bilmiyor kimse?  TTK deyince bön bön bakıyorlar. Bende o kadar alışmışım ki her seferinde insanların anlamasını bekliyorum. Genellikle şöyle oluyor;

Arkadaş – Baban ne iş yapıyor?

Ben - TTK’dan emekli.

Arkadaş – Hımm, o ne peki?

Ben – Nası ya, bilmiyon mu sahiden?

Arkadaş – Yok oğlum nereden bilecem.

Hatta bir keresinde, Zonguldaklı olduğumu bilen tarih hocam derste yine o malum soruyu sordu ve olay şu şekilde gelişti;

Hoca – Yener baban nerede çalışıyor?

Ben – TTK’dan emekli.

Hoca – Hangi konumdaydı?

Ben – Yer altındaydı.

Hoca – Matbaada mı?

B—Yok ya, ne matbaası?

Sınıf kopar…

Meğer hoca TTK’yı Türk Tarih Kurumu sanmış.  Daha sonra açıkladı. Bu tecrübelerden aldığım sonuç ise en kısa zamanda, TTK’ yı sadece Zonguldaklıların bildiği fikrine alışmam gerektiğidir.

Sosyal hayatın gerçekten az olduğu,geçen sene ilk defa rock konseri oldu, üniversitenin şehri fazla değiştiremediği bir yerdir. Burada öğrenciye istenmeyen adam muamelesi yapılıyor. Öğrencilerin eğlenebileceği fazla mekan yok. Olanlar da erken kapanıyor. Geçimini öğrenciden ve askerden sağlayan bir ilin bu şekilde öğrenciye bu kadar az hitap etmesi şaşırtıcıdır.

Şehirde hemen heryerde gül ve gülden yapılmış hediyelik eşyalar görmeniz mümkündür. Halı, daha çok ilçelerde yaygındır. Ama şehirde göreceğiniz en çok şey kuşkusuz “Süleyman Demirel” ismidir. Her binaya Süleyman Demirel’in adını vermişler. Şehrin göbeğinde bile Atatürk heykeli yerine Süleyman Demirel heykeli karşılıyor sizi.

Birde Isparta’nın ikliminden bahsedeyim biraz. Burada açıkken kapanabilen, akabinde yağmur yağıp yarım saat sonra güneş açabilen enteresan bir hava vardır. 100 metre yürüyerek 4 mevsim yaşamanız olasıdır. Bunun dışında oldukça soğuk bir havası  vardır, Akdenize yakın olmasına rağmen Akdeniz iklimi Toros dağları sebebiyle Isparta’ya etki edememektedir.

Isparta hakkında aslında daha birçok şey yazabilirim ama hepsini bir yazıda toplamam güç olduğundan onları da başka bir  yazımda yazacağım.