Yener Yıldız

Zonguldak Atatürk Anadolu Lisesi, namıdeğer ZAAL. Mezun olalı iki sene oldu ama okuldaki ilk günümü dün gibi hatırlıyorum. Daha çömez olduğumuz için bahçenin en solundaki sıraya sokmuşlardı bizi, yavaş yavaş sağa geçmiştik seneler ilerledikçe.

Çok da yoğun olmayan LGS çalışmasından sonra artık lisenin ilk senesine(Hazırlık) “yatarım artık” gözüyle bakıyordum o günlerde. Tabi daha İngilizce derslerine girmemiştim. Feride Hoca ilk hafta içinde, ilkokul ve ortaokulda öğrendiğim bütün İngilizceyi bitirince bende bi “noluyoruz lan” durumu oluştu. Bir de abimin bir sene önce İngilizce ile ilgili yaşadığı sıkıntıları hatırlayınca ufak bir tırsma geldi. Neyseki bu tırsma sayesinde idare edecek şekilde halletmeyi başardım İngilizceyi. -Yumurta, kapı meselesi- Hazırlık sınıfında 4 gelen İngilizcem seneler ilerledikçe 3 ve 2′den 3′e kadar düştü. Zamanla unutuluyor tekrar edilmeyince.

(daha fazla…)

Geçtiğimiz günlerde İbrahim Uzun‘dan bir mim aldım. 2009 yılının neden iyi geçtiğiyle alakalı olan bu mimi bana gönderdiği için öncelikle İbrahim Uzun‘a teşekkür ederim.

2009 yılına gelince, benim için birçok güzelliklerin olduğu bir yıl oldu diyebilirim. Bunların en önemlisi öss stresinden kurtulup artık bambaşka bir hayata başlamak oldu. Doğup büyüdüğüm Zonguldak’ı bırakıp Isparta’da, ailemden uzakta bir yıl geçirdim. Bu yaşlarda genel olarak aileden ayrılma isteği olduğu için her ne kadar Isparta’dan pek hoşlanmasam da “iyi” kategorisine ekleyebileceğim bir değişiklik oldu hayatımda.

Şu anda özel yurtta kalmama karşın üniversitedeki ilk yılımda KYK (Kredi ve Yurtlar Kurumu)’ da kaldım. KYK’ da birçok kişiyle tanıştım ve ne şanstır ki çok iyi arkadaşlarım oldu. Bundan ötürü kendimi gerçekten şanslı hissediyorum. Çok eğlenceli vakitler de geçirdiğim KYK’ yı aradığım da oluyor açıkçası. KYK hayatımda gülümseyerek hatırlayacağım güzel bir anı oldu. (daha fazla…)

Hemen cevaplayayım TTK, Türkiye Taşkömürü Kurumu demektir. Aslında bununla ilgili fazla bir sorunum yoktu, ta ki Isparta’ya gidinceye kadar!

Zonguldak’ta herkes TTK deyince ne olduğunu anlar. Fakat Isparta’da, bir seferde anlayan kimseye rastlamadım. O kadar garip geliyor ki. Koskoca bir şehri besleyen kurumun adını bilmiyor kimse?  TTK deyince bön bön bakıyorlar. Bende o kadar alışmışım ki her seferinde insanların anlamasını bekliyorum. Genellikle şöyle oluyor;

Arkadaş – Baban ne iş yapıyor?

Ben - TTK’dan emekli.

Arkadaş – Hımm, o ne peki?

Ben – Nası ya, bilmiyon mu sahiden?

Arkadaş – Yok oğlum nereden bilecem.

Hatta bir keresinde, Zonguldaklı olduğumu bilen tarih hocam derste yine o malum soruyu sordu ve olay şu şekilde gelişti; (daha fazla…)

Doğma büyüme Zonguldaklıyım. Güneydoğu anadolu ve doğu anadolu hariç birçok bölgede bulundum ve rahatlıkla söyleyebilirim ki Zonguldak gibi bir şehir görmedim.

Bir kere düz alan yok! Gerçekten yok. Zonguldak şehir stadının kale arkası ile maraton arasından kocaman bir kaya parçası(!) çıkıyor?  Bir stad inşaa edecek düz bir alan bile bulamamışlar. Bunu duyunca ” peki neden insanlar bu kadar elverişsiz bir araziye şehir kurmuş? ” derseniz cevap şehrin üstünde değil altında! Türkiye’nin tek taşkömürü yatakları Zonguldak’ın altında bulunur. TTK (Türkiye Taşkömürü Kurumu) Zonguldak’ın can damarıdır. Neredeyse her 3 kişiden 2 si ya TTK’da çalışır ya da TTK’dan emeklidir burada.

Tabiki bu kadar insana iş veren Zonguldak, zamanında büyük oranda göç almıştır. Bu göçlerin büyük  çoğunluğu doğu karadenizden gelmiştir. Hatta dedemler bile!  Bu göç nedeniyle belirgin bir kültürü olmayan bir şehirdir.  Ankara havası dinler, İstanbul türkçesi konuşuruz, çoğu yerde olduğu gibi belirli bir şivemiz yoktur. (daha fazla…)

19 yaşında ehliyeti aldım. Benim için zor olmadı pek. Dik bir yokuş, virajlı bir tünel, dörtyol ağzı olan sınav güzergahında dümdüz yol denk geldi bana. Diğer yerder de gelse pek bir sorun olmazdı aslında. Neticede sınava girenlerin %90′ından fazlası geçmiştir herhalde.

Ehliyeti aldıktan sonra sıra artık şehiriçine girmeye gelmişti. İlk gün gece geç saatlerde ve mahalle aralarında gezdik babamla. Ertesi günlerde yavaş yavaş daha canlı saatlerde ve daha işlek yerlere girdik. Aşağı-yukarı her gün yeni şeyler öğrendim, yaşayarak öğrenmek gerçekten etkili oluyor. Ve sonunda 5. gün meşhur gazipaşa (Zonguldak’ın en işlek caddesi)’ya çıktım. Bir kez stop ettirmenin dışında hatam yoktu:D Ertesi gün tekrar aynı turu atıp Zonguldak’ı baştan başa turladım. Bu sefer artık sıfır hata vardı.

Yaşadığım bu tecrübelerden sonra, geri geri park etme ya da rampada kalkma gibi, ehliyet almakla gerçekten araba sürmenin bambaşka şeyler olduğunu farkettim. Farkettiğim başka birşeyse yayaların çok dikkatsiz oluşlarıdır.

Adım Yener YILDIZ.  Süleyman Demirel Üniversitesinde Bilgisayar Mühendisliği okumaktayım.  2. sınıfa geçtim bu sene.

Hobi olarak tarihle ilgilenirim,  az çok kitap okurum tabi genellikle tarih kitaplarını.  Doğma büyüme Zonguldaklıyım.  Fanatik olmamakla beraber Beşiktaş’ı tutarım.

İdealim bilgisayar mühendisi olmaktı ve bu amacıma ulaştığım için mutlu sayılırım.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.